Prolog

Prolog

Aaaaaa! Dostałam się!!!!!! – taka była moja reakcja po przeczytaniu listu, w którym zawarta była odpowiedź na moje składane podanie na Uniwersytet Medyczny w Poznaniu. Będąc już w pierwszej klasie licealnej marzyłam o tym, by w końcu wyrwać się z mojej małej miejscowości, dostać się na studia medyczne i zostać lekarzem. Teraz moje marzenia powoli się spełniają.

-Maja! Chodź już! – z dołu dochodziły mnie krzyki mojej mamy, która razem z tatą odwoziła mnie do Poznania. A ja? Ja właśnie pakuję ostatnie rzeczy do walizki i żegnam się z moją małą miejscowością.

-Już idę! – odparłam i powoli schodziłam ze schodów taszcząc za sobą walizki. Nagle przypomniało mi się, że przed wyjazdem miałam pójść pożegnać się z moim chłopakiem. Dominik, bo tak ma na imię mój chłopak od początku, gdy tylko dowiedział się o moich planach wyjazdowych był temu zdecydowanie przeciwny. Nawet nie wiecie ile czasu zajęło mi przekonywanie go, co do mojego wyjazdu i studiowania w Poznaniu. W końcu jednak ustąpił i zawarliśmy swego rodzaju „umowę”, że będziemy się nawzajem odwiedzać przynajmniej dwa razy w miesiącu. Wiadomo, że związek na odległość jest trudny do przetrwania, ale myślę, że prawdziwa miłość pokona wszelkie przeciwności losu. Właśnie wracam od mojego ukochanego. Nigdy nie lubiłam pożegnań, bo zawsze kojarzyły mi się z czyimś odejściem. Tym razem to ja odchodzę do innego miasta w pogoni za marzeniami. Prawdę mówiąc, mam mętlik w głowie i sama nie wiem, czy gdy tu wrócę nadal będę miała do kogo, a tak naprawdę nie wiem czy w ogóle tutaj wrócę...

 

----------------------------------------------------------------------------------------

No hej! Tutaj Ola, Ola i Ania! :D

W te nudne wakacyjne dni postanowiłyśmy ruszyć z blogiem z opowiadaniem, mamy nadzieję, że ktoś to będzie czytał :)

CZYTASZ=KOMENTUJESZ :*

Pozdrawiamy i do następnego!

                                                  Friendship Rose